وقتي تو نيستي ؛ رنگ دريا را دوست ندارم، شب به پايان مي رسد ، شب را نيز دوست ندارم؛‌

از لا به لاي مريم هاي خفته با فانوسي کم سو راهي به سويت مي جويم و تو نيستي، نيستي تا

ببيني که چقدر امشب آسمان زيباتر است اما اين آسمان را نيز دوست ندارم.

سالهاست که از قاصدک خوش خبرم بي خبرم . شايد اين بار او مرا دوست نداشت ، شايد اين

بار ، باري فزون تر در پيش داشت و اي کاش در لحظه ي سنگين وداع چشمهايش را به زمين

مي دوخت تا نمي توانستم از نگاهش تنديسي سازم از جنس پروانه هاي دشت خاطره.

عقربه هاي زمان به کندي مي گذرند ، ‌شايد مي خواهند فرصتم را دوچندان کنند،اما حتي

ياسمن ها نيز اين را مي دانند که کاري از دست من ساخته نيست وتنها در کنج خلوت اين اتاق

، من  ماندم و تجسم يک رؤيا ،‌ من ماندم و اشک هاي التماس ، من ماندم و دست هايي به

سوي آسمان بي کران هستي . صدايش مي کنم و صدايي نمي شنوم ، کلامش را مي خوانم و

خوانده نمي شوم،‌ به خاک مي افتم و اعتنايي نمي بينم ، اما اين بار قسمت مي دهم به پاکي و

قداست فرشتگانت، ‌اگر گاهي آني نبودم که مي خواستي دريايي از ندامت و حسرتم را بپذير.

لحظات درگذرند و از آنها چيزي نمي ماند جز لحظه هاي خاموش بيداري. باز هم بهاري ديگر

در راه است ، مي گويند بهار فصل زيبايي هاست اما تو خودت خوب مي داني که بهار من

هيچ گاه بازنخواهد گشت.

بغضي عجيب در گلويم بهانه تو را مي گيرد، هر دم با قطرهاي گرم مرا مي سوزاند ، شکايت

ها در نهان دارد و مي داند که اگر لب گشايد از من چيزي باقي نخواهد ماند تا به نجواي شبانه

اش تسلي بخشم، آرامش کنم و قاب عکس خالي کنار پنجره را برايش با تصوري خيالي مزين

کنم.

گاهي وقت ها قلب زمانه از سنگ مي شود و اينگونه سرنوشت، ردّپايي عميق بر پيشاني

آنهايي که ماندند و سعادت نداشتند نقش مي زند.

کاش مي شد من به جاي تو مي رفتم

در نگاهم خيره شدي ... کمي بغض در چشمانت پيدا بود... اما تو... گفتي ديگر بس است اين

زندگي.... ديگر خسته بودي ... از من و با من بودن ... ازتمام نگاه هايم ... ديگر از من دل

بريده بودي نميتوانستم باور کنم.. بي تکيه گاهي ر ا ... نبودن ان دستان پر مهر و محبت را ...

نبودن ان چشمان زيبا را... نميدانستم نبودنت را ... چه چيز را بايد باور کنم... ازدست دادن

عشق را...از دست دادن کسي که عمري عاشقانه مثل بت ميپرستيتمش.... يا از دست دادن يه

زندگي مشترک را... فقط ميدانستم من شکسته شدم... باختم... درزندگي...در رويا... حتي ت و

خيال خام بچه گانه ام...ديگر اميدي نيست دستانم تنهاست.... جسمم بي تکيه گاه ست... اما

چگونه باور کنم... مرگم را... بي تو بودن را... خودکشي زندگي ام را...چگونه باور کنم...

بغض نگاهت را...چگونه باور کنم... رفتن بي بهانه ات را...چگونه باور کنم... چگونه باور

کنم جدايي را...ان انتظارتلخ را... ان دور شدن نگاهمان...دستانمان... حتي دور شدن قلب و

احساسمان....من چگونه باور کنم ديگردستي نيست که دستانم را از منجلاب زندگي بيرون

کشد... چگونه باور کنم که ديگر ان نگاه عاشقانه نيست که بدرقه ي راه زندگي ام باشد... اه اي

خدايم چگونه باور کنم که تنهايم و تنهاييي قسمت من است.... تو بگو... اي خدايم چگونه

باورکنم..............................